Hacettepe’de..

Sevdigim, istedigim, ogrettigim, ogrendigim, gurur duyarak soz ettigim, keyif aldigim isi yaptigim yil sayisi.. 6. yilimdayim:)

Saat calmadi, ama ben gozlerimi actigimda 07:00’di Pazar sabahi. Bir gece once gec yatmama ragmen bir seyler durttu ” Hadi kalk artik” diye:) Iyi de etmis. Bir baktim pencereden, neredeyse 1 karis kar var disarida. Disarisi sessiz, sakin, cit cikmiyor. Hemen giyindim, attim kendimi disariya. Uzun zamandir Nikon D200’de cantasinda bekliyordu cani sikkin, kusmus bana. Hakli! Ilgaz’dan beridir elimi surmemistim:( Kulagimda guzel muziklerle Tunali’yi gecip Segmenler Parkina vardim. Kar kiyafetlerini de giymistik, terledik bayagi!

Herkesin actigi yollarin, yuruyus yolunun aksine daldim tertemiz, derin kar kutlesinin oldugu bolumden agaclarin arasina. Cikardim fotograf makinami. Keyfi yerine geldi cantasinin icinden bembeyaz bir sabaha, agaclarla kapli bir mekana ciktigi icin:) Beraberce keyif almaya baktik bu karli Pazar sabahindan. 1 saat boyunca kimsenin yurumedigi yollarda yurudum, battim ciktim; kah usudum, parmaklarim dondu, kah terledim. Nedense Misread‘in bu Pazar sabahina cok iyi gittigini dusundum onlarca parca icerisinden, kendi klibinin aksine..

Cetigim fotograflarin icinden en cok bu banklarla ilgili olanlari begendim. Eve donerken mis gibi kahve istedi canim, Tunali’ya acilan Starbucks’a girip milli oldum! Starbucks’tan kahve icmeyeli ne kadar da uzun olmus onu hatirladim. Klasik tostlu kahvaltimi ettim. Hic bir is yapmak gelmedi icimden, sadece gazete okudum; onu da pek basaramadim. Hala gazete ve TV ile aram bozuk. Iki maymunu oynuyorum, gormuyorum, duymuyorum yasanilanlari gundelik hayatta. Ama konusmaya devam! Torba degil ki agzimiz, buzemiyoruz! Bozuk, curumus, eskimis seylerle ne yapiliyorsa onu yapmak istiyorum bu duzene, yapamiyoruz! Sadece Sweeney Todd‘un yaptigini alkisliyoruz. Seyretmeyenler icin anlatmayayim, ama seyredince ne demek istedigimi anlayacaksiniz!

Hafta sonunun bu kadar cabuk gecip, bitivermesine gicigim. Cuma aksami sicak sarap yaptim yine:) Tam 1.5 sise. Bana misin demiyor. Ben bitirdim artik bu isi, her yaptigim bir oncekinden daha iyi oluyor:)

Puzzle’m bitti:) Cok da guzel oldu. Tuba’nin da son dakika yardimlariyla tabi. Hemen yeni bir tane siparis etmem lazim.

C.tesi gunu basketbol maclarinda gecti. Desarz olmak icin birebir. Ve de dostlarla:) Aktif olmak adina her sabah karar verip, her defasinda da havayi bahane ederek son donemlerimi sporsuz geciriyorum:( Kilo aliyorum! Her tarafimda, ozellikle sirtimda agrilar hic gecmek bilmiyor. Ne kas gevsetici, ne agri kesici fayda etmiyor artik. Vucudum bana ” Acilen Spor Hayatina Don!” diye bagirip duruyor.. Dinlemek lazim.

Guzel bir hafta olsun..

Bembeyaz.. Tertemiz.. Sakin.. Muzik dolu olsun.. Film dolu olsun.. Kahkaha ve sarap da olsun.. Siz istemezseniz benim icin olsun.. Herseyden onemlisi sagliginizin bozulmadigi, sevdiginizle gecireceginiz bir hafta olsun..

Bu aralar cok yazamiyorum, cok da okuyamiyorum arkadaslarimin bloglarini. Is yogun bir donemdeyim. Kafamda bin tilki var. Tilkilerin kuyruklari cozuldukce yeni haberlerimi paylasmak icin yine gelirim:)

Operim..

Yurudugum yollar.. Is yerinde beraber calistigim insanlar.. Hislerim, korkularim, ruyalarim, arzularim.. Hic birsey! Bu aralar kimse ve hic birsey eskisi gibi degil, bildigim gibi yani..

Son 1 haftadir yuruyerek donuyorum evime. Kulagimda sevdigim muziklerle. O yol, o 30 dk’lik yol nasil geciyor anlamiyorum bile. Ama sagima soluma, her apartmana, her sokaga, her duran tabelaya, vitrine bakiyorum yururken. Niyeyse bir onceki gunden farkli bir seyler buluyorum her seferinde. 1 haftada o neredeyse 50 yillik apartmanlarda bile farkli ayrintilar buldum. Catlaklar, boyalar, camasirlar balkonda, bisiklet var bir gun mesela, bir diger gun kaybolmus! Perdeler acik, perdeler kapanmis.. Tabela mesela.. 2 gun once sapasaglamdi, dun araba carpmis yamulmus! Hic birsey eskisi gibi kalmiyor, ne aci! Cunku oyle hatirlamak istedigim seyler var, ama bana kendilerini o sekilde hatirlatmamak adina degisimdeler ister istemez..

Cok fazla disaridayim yine. Arkadaslarla, dostlarla o yemek senin bu mekan benim dolanmaktayim. Is yogun. Is listem her gun 1 sayfadan basliyor. Uzerine attigim cizikler bitiyor, yenisi basliyor. Nasil geldik farkina varamadim, Subat ayinin 6’si oldu bile! Tekrar derslere el attim o kadar isin arasinda! Bu yil bitirmem lazim artik. Minnesota ile her ne kadar baglarimi koparmak istemesem de, ondan hatira cerceveletecegim bir kagit parcasina bel  baglamis durumdayim. Niye mi? Bilmiyorum gercekten. Ama 30 yasindan sonra ayagima gelen bu sansin 35’lerime varmadan bana umdugum kapiyi acacagini umud ediyorum. Ben ask kadini, anne tipolojisine uygun bir hatun olamadim! Evet, aci ama olamadim. Elimde gururla dillendirdigim tek sey ISIM, kariyerim. Beni ben yapan bu var su an. Gurur duydugum, gozu kapali her yere baliklama elimdeki “bu” seyle dalabilecegime inandigim!

Fransizca albumlerimle birlikte yatip kalkiyoruz artik. Gece uyurken bile kulagimdalar. Hic bikmiyorum onlardan. Hic birsey eskisi gibi degil dedim ya, onlar da degil bu ara. Gozlerim doluyor bazilarini dinlerken, bazilarina gulumsuyorum.. Daha once, yani 10 yil kadar once, onlari kesfettigimde sahip olmadigim duygulara sahibim.. Birkacini paylasmak istiyorum. Umarim begenirsiniz siz de. Bazilarinin sozlerini hala anlayabiliyorum ve bundan mutlu oluyorum. 1998’de 4 ay Belcika’da kalmistim. Alliances Francaise diye bir okulda haftada 3 gun Fransizca derleri aliyordum. O zamanki defterlerime bakiyorum, utaniyorum. Mesela 3 sayfalik bir kompozisyonum var ki oyle boyle degil. En son kur bitiris dersinde yaptigim 20 dk’lik sunumu hatirliyorum, aglamak istiyorum. 10 yil gecti ve ben sadece sarki sozlerinden bazilarini anlayabilen, “Merhaba ben Dilara, 33 yasindayim, su kadar yil once Belcika’da bulunmustum. Ya siz nasilsiniz” diyebilmekten oteye gidemeyen bir kadin olmusum:( Halbuki 23 yasinda Paris’te kendime 10 yil sonra burada olacagim diye soz vermistim!

Bu parcalar i-pod’da fazlasiyla donuyor bu gunlerde. Hic birinin bir oncekine benzemedigi bu gunlerde.. Sevgiyle, guzel gecireceginiz bir hafta diliyorum:

~ Ce Cilence- Natasha St. Pier

~ Qui a le droit- Patrick Bruel Bu adamin harika bir konser albumu var bende. Bu parca orada dinlenmeli asil, ama bulamadim youtube’da..

~ Je M’appelle Bagdad- Tina Arena

~ Ve benim bas tacimdan Histoire D’un Amour