Kedi sever bir suru dostum var. Cevremde kedi seven bir suru aile, insan var. Bende denemistim zamaninda, belki hatirlayanlariniz olacaktir. Bir kediye sahip olmak, yalnizligima ortak bir figur istemistim evimde. Ki anlasildi daha ilk andan itibaren bir kedi ve ben aslinda ayni evde olmamasi gereken 2 canliydik!

Ben kediyi sevmek istedigimde, onu kucagima aldigimda kedim benden kacti. Onun cani benimle oynamak istediginde ya da uzerimde uyumak istediginde ben kactim. Cunku benim onu istedigim anla onun beni istedigi an tutmuyordu bir turlu!

Ben sessizlik istedim evimde. Huzur, sukunet.. Eve geldigimde aksamlari sakince ayaklarimi uzatip bir kadeh icki icmek, biraz guzel muzik dinlemek ve sevdigim seylerle oyalanmak istedim. Kedim -yavruydu tabi o zamanlar- bir asagi bir yukari kosturur, tirmanir, atlar, evde buldugu butun gazete, dergi ve karton parcalarini dagitir, onlarin hisir hisir sesleriyle resmen hipnotize olurdu. Ben sukunet isterdim, o sebeple o evin icindeki hengameye alisamadim.

Ben yalniz yatmaya alisiktim, kedim benle uyumak istedi. Hatta boynuma tirmanmaya calisir, ben onu uzaklastirmaya calisirken boynuma tirnaklari ile izler birakirdi. Kapimi kapattigimde tir tir tirmalar, miyav miyav miyavlardi sabaha kadar. Inattim ben. (O zamanlar kendimin inat oldugunu saniyordum ya da. Beterleri de varmis.) Ben almadikca o miyavladi.

Bir yere giderken -ki bu yerler genelde uzak mesafeler- kedim yalniz kalabilir sanmistim. Ben yokken de hayatini surdurur, bir hafta 10 gun yemegini veren cis kabini degistiren biri olursa sakin sakin evde bekler sanmistim. Uzak yolculuklarimdan her dondugumde evi berbat bir halde bulurdum. Ne var ne yoksa bahceden evin icine tasir, ortaligi cop tenekesine cevirirdi. Evet bahcede dolasmasina izin vermistim. Ama ben onu tutamamistim ki evin icinde uzun sure. Pencerenin onunde miyavladikca, disaridaki kedilere bakip bakip onlari takip etmekten pencere pencere dolasinca kiyamamistim. Arkadaslariyla olmak sitiyor diye. Benle olamiyordu ya.

Sonunda bir gun seyahatten dondum ve kedim gitmisti. Bir daha da donmedi. Uzuldum biraz once, cunku ufakti daha. Onu sonuna kadar sevmek, bir yuva vermek, can yoldasim yapmak icin almistim. Ama karakterlerimizin ne kadar zit oldugunu gorunce o yavru kedi bile dayanamamisti benimle olmaya.

Insanlar ve kediler birbirlerine benzerler. Canlari aciyinca canini yakandan uzak dururlar. Sevildiklerini anlarlarsa severler. Keske dilleri olsaydi birde. Bizim var. Ama cogu zaman dilimizi birbirimizin canini acitmak icin kullanmamayi tercih ediyoruz! Susuyoruz. Susuyoruz ve bir seyler olmasini bekliyoruz. Korkuyoruz.

Neden?

Neden korkuyorsunuz bana soyler misiniz? O zaman bende soyleyecegim neden korktugumu. Aciklik ve durustlukle. Merak eden icin. Merak etmeyen okumuyor biliyorsunuz. Ben ozellikle sizlerin korkularini merak ediyorum.

Eskiden karanliktan korkardim. Simdi aydinliktan daha cok korkuyorum!

Tuba ve Cem evlendiler Cumartesi akşamı:)

Sevgilim, uzun zamandır göremediği paraşütten dostlarıyla hasret giderdi. Erkek tarafı, kız tarafı, dostlar, eğlence, dans derken geceyi tamamladık. Bu arada “Hayatta Yapmam” dediğim bir şeyi daha yaptım: Üzerimde upuzun gece elbisesi ile Manhattan‘a gidip elimde bira dans ettim. Evet, yaptım!

Şu sıralarda Antalya’da yerleşecekleri evlerini dekore etmekle meşguller. Sanırım:) Kocaman mutlu, huzurlu ve elele bir hayat diliyorum arkadaşlarıma.

Cumartesi sabahı antioksidan almaya başladım.

En sonunda Tolunay “Yeter” dedi ve olaya el attı. Beni zorla GNC’ye yolladı ve görevli ile konuştuktan sonra elimde bir kutu antioksidanla dışarı çıkarken buldum kendimi Karum’dan. Uzun süreli ilaç kullanmakta pek de başarılı sayılmam doğrusu. Durumum da bence gayet iyi. Yani halsizliğim ortadan kalktı gibi ve 1,5 kg. bile aldım. Ama nedense çevrmdeki herkes bu durumun bana pek yakışmadığı görüşündeler! Üniversitede son yılımdı, o zamanki sevgilim acemi birliğinden Ankara’ya dönmüştü. Bense 58 kg.ya düşmüş halimden memnundum. Beni görünce mutlu olur, beğenir diye düşünürken ben adamın ilk lafı “Ne oldu sana böyle?” olmuştu! “Bir deri bir kemik kalmışsın..” Hiç beğenmemişti anlayacağınız. Şimdi o halimden de zayıfım, ama ben memnunum. Yinede dostlarımı kırmamak ve biraz daha güçlenebilmek için vitamin almaya başladım bakalım..

Dersler başlayalı nerdeyse 1 ayı geçti, ama ben henüz konstanre olmayı başaramadım! (Neden şaşırmadınız acaba? Aynı nakarat diyorsunuz değil mi:) Bu defa haftanın 3 günü dersim var. En sevdiğim ders İnsan Kaynakları. Müthiş şeyler öğreniyoruz. Ayrıca dersi inanılmaz bir adam veriyor. Kendisi bir nevi performans sanatçısı gibi. Derse ve konuya dikkatinizi vermekten başka şansınız yok yani:) Pazarlama idare ediyor. Gelgelelim Finansal Yönetim dersinde adamın karşısında -diğerleri gibi- bakakalıyorum! Finans terimlerini de, işlerini de, matematiği de, hesabı da sevmiyorum. Yakında Finansal Tablolar ve Mali Analiz konusuna geldiğimde hissiyatımı daha derin ifade edeceğim sizlere!

Tolu’cum da artık fotoğrafla yakından ilgilenme kararı aldı. İspanya’da kendisini gaza getirdik ve dönüşünde hemen AFSAD’a üye yaptık. Şimdi hepimizin geçtiği yoldan geçmek için hazır ve nazır:) Sevgili eşi de kendisine çok hoş bir süpriz yaparak, doğum gününde CANON EOS 450 D hediye etmiş. Sabırsızlıkla bana eşlik edeceği, hatta beni kolumdan sürükleyerek fotoğraf çekmeye götüreceği günlerin gelmesini bekliyorum:)

Tüm bunlar olup biterken, Ankara’nın havası şaştı dostlar! 26 Ekim itibariyle dışarıda günlük, güneşlik bir hava vardı. Kışlıkları çıkarıp yazlıkları kaldırdığımızdan sebep bir türlü dışarıdaki havaya uygun giyinebilmeyi beceremiyoruz. Allah sonumuzu hayır etsin. Bu sene de kar-kış-soğuk çok fazla göremeyeceğiz gibi.

Biraz daha İspanya fotoğrafları eşlik ediyor size. Gözlerimin görebildiği güzellikleri paylaşmaya bayılıyorum:)