* Daima ileriye bak. Geçmişten ders al, yükleri-acıları-sıkıntıları orada bırak. Elindekilerle geleceği hayal et, ulaşmak için şimdiye odaklan.

* Bu dünyadaki önceliğin kendinsin. Kendini mutlu ettikçe, sen huzurlu-keyifli-sağlıklı ve tatmin oldukça çevrendekilere de yararlı olabilir, onları da mutlu-keyifli kılabilirsin.

* Unutma ki herkesi memnun etmek diye bir şey söz konusu değil! Herkesi mutlu ve memnun etmek senin görevin değil! Önceliklerine odaklan.

* Mükemmel insan yoktur! Mükemmel olabilmek için kendini paralama. Aynı anda hem harika bir ahçı, hem sevecen bir eş, hem cevval bir iş kadını, hem seyahatperest, hem sporcu, hem dansçı, hem yazar, hem haftada birkaç kitap okur, hem sokaklarda sosyal, hem evde miskin olmanın bir formülü yok. Ben bulamadım en azından. Bu sebeple belki daha az kitap okuyorsundur, ama düzenli spor yapabiliyorsundur. Belki harika bir iş kadınısındır, lakin evde yemekleri dışarıdan söylüyorsundur. Olabilir bunlar. Deal with it! Yapabildiklerine odaklan ve onlarla mutlu olmayı öğren.

* İlahi adalete inan! Geçmişte canını yakanların canı yanıyor. Üzdüğün şekilde birilerini üzülüyorsun sen de. Yaptığın iyiliklerin karşılığını da görüyorsun eninde sonunda. Yani “karma” diye bir şey de var, evet!

* Şükretmeyi unutma! Şikayetler değil şükürlerle dolu olsun duaların. “Sahip oldukların”ı, “Yapabildiklerin”i, “Var ettiklerin”i yüksek sesle tekrarladığında kendine dünyada senden daha şanslı bir insan olmadığını düşüneceksin. Gönülden şükrettiğinde karşılığını her zaman göreceğini garanti ederim.

* Hayatı anlamlı kılan şeylerin hep ufacık şeyler olduğunu bil!

* Bir tane hayatın var, yaşa gitsin! İyi yaşamak, sağlıklı yaşamak, keyifle yaşamak hep senin elinde. Çok düşünme. Hayatını karmaşıklaştıran kendinsin. Bunun için başkalarını suçlama!

* Seyahat etmeye, güzel sofralarda, değer verdiğin-önemsediğin insanlarla bir arada olmaya, dostunu dinlemeye, spor yapmaya zaman ayır!

* Bol bol gülümse. Ta kalbinden, en derinden, içtenlikle! Bu hayattaki en güzel giysin gülüşündür!

..

39 yılımı geride bırakıp 40’lı yaşlara merhaba dediğim bugün bir düşündüm de, ben bunları öğrenmişim hayattan 🙂 Sana da bunları aklının, odanın, çekmecenin, defterinin bir köşesinde tutmanı; ara ara okumanı önermek istedim.

..

Not: Alçı çıktı, nefis bir doğum günü hediyesi oldu 🙂

Kasım ayı yıllar boyunca hem iyi haberler, yeni başlangıçlar, şenlikler ve bol kutlama ile; hem de kötü, canımı sıkan olaylar, bitişler ve acıtan-büyüten tecrübelerle dolu geçti hayatımda! Hiç sekmez, her yıl Kasım ayında bir şeyler olur! Bu yıl da Merkür’ün Akrep burcunda geriye gidişi sebebiyle olduğu söylenilen sebepten herhalde, Ekim sonunda acıtan bir tecrübe yaşayarak girdim Kasım ayına.

Evde spor yaparken birden sağ ayağımı burktum ve tarak kemiğimi kırdım!

Hayatımdaki ilk kırığım! Benim gibi sabırsız, hareketli bir kadına verilebilecek en kötü cezalardan biri hareket kabiliyetimin kısıtlanması olurdu. Nitekim evren bana “Bir dur be kadın” dedi herhalde. Duruyorum şimdilerde, on gün bitti bile. Eşim, dostum bana sabırlı olmam gerektiğini, olaya iyi tarafından bakmam gerektiğini söylüyor. İlk dört gün sol ayağımın üzerinde zıplayarak işimi gördüm, şimdilerde alçının topuğuna basarak da olsa yürüyebiliyorum evde çok şükür.

Okuyorum bol bol. Ne kadar dergi varsa iPad üzerinde okunabilecek, sanıyorum hepsini okudum; seyahat, kadın dergisi, sağlık-egzersiz, sanat, vs. Yılmaz Özdil’in “Beraber Yürüdük Biz Bu Yıllarda” kitabını okudum mesela iki günde. Son on iki yıllık siyasi tarihimizin kapkara resmini çizivermiş 352 sayfa ile sayın Özdil. Olanı biteni serivermiş tüm çıplaklığıyla. Beş gazetenin arşivinden 460 bin sayfayı toplamda bir buçuk yılda tarayarak tarih tarih koymuş ortaya ülkenin durumunu. Şimdi kitabı alıp ilk durumu, oradan bu noktaya gelişimizi hatırlamanızı tavsiye ederim naçizane. Ama baştan söyleyeyim, kitabı okurken şakaklarınız zonklayacak, dişleriniz sızlayacak sıkmaktan. Ben arada tırnaklarımı da geçirmişim avuçlarıma yumruğumu sıktığım için, sol avucumda izi kaldı bir süre.

Sonra bir şeyler okurken karşıma çıktı Mevlana, nam-ı diğer Rumi şu sözüyle : “Don’t grieve. Anything you lose comes round in another form“. “Üzülme. Kaybettiğin her şey başka bir şekilde karşına çıkar“. Sonra ben bunun üzerine düşünürken bir de bu çıktı tam oldu. Yine Rumi’den: “The wound is the place where the light enters you“. “Yara, ışığın senin içine girdiği yerdir“.

İçimde “ışık”la, “kaybettiğim” hareket kabiliyetimin bana “bilgelik” formunda “geri dönmesi” sürecindeyim. Okuyorum, düşünüyorum. Arada burayı besliyorum. Dua etmeye ise her daim devam!