Sabahları uyandığımda ilk yaptığım şey soluma dönmek.

Zira ben sağa kıvrılıp, yastığıma sarılarak uyumayı sevenlerdenim.  Sola dönerim, çünkü soluma döndüğümde pencereden gökyüzünü, tam penceremizin sağından kadraja giren ağaçların dallarını ve sokak lambasını görebiliyorum. O pencereden gözüme giren ışıkla, gökyüzünün mavisi ya da karanlığıyla, bir yerden diğer tarafa salına salına taşınan bulutların şekliyle, dalların kuruluğu, rüzgarlı havalarda savruluşu ya da yemyeşil yapraklı haliyle ben, çeşit çeşit ruh hali içerisinden birini seçerek kalkarım yataktan.

Kendimde en sevdiğim yanlarımdan biridir: Hep mutlu, gülümseyerek kalkmak yataktan. Güne güzel ruh haliyle başlamak. Çünkü ben, kendimle ilgili şurada da yazdığım gibi “Her anımı keyifle geçirmek için …

Beni buradan takip edenler bu grup hakkında arada yazdığım yazılara rast gelmişlerdir muhakkak.

Anonim;

Ankaralıların, Atatürk Anadolu Liselilerin ve ODTÜlülerin muhakkak ismini duyduğu, bildiği, dinlediği,

Kah bahar şenliklerinde, kah müzik klüplerinde birlikte coştuğu,

Grup üyelerinin-yine Ankara’da oldukça tanınmış, sevilmiş; ünü Ankara’nın dışına taşmış- Jukebox, Commercial, Yes Please ve Mustafa Hadi Dedi gibi müzik gruplarının kurulmasına olanak tanıdığı,

Temel felsefeleri, sahnede önce kendilerinin eğlenmesi dolayısıyla da izleyicileri eğlendirmek olan bir müzik grubudur.

Yardımseverdirler. Çağdaş Yaşamı Destekleme Derneği adına İstanbul ve Denizli’de ücretsiz konserler vermişlerdir.

60′lardan 70′lerden 80′lerden kaliteli Türkçe ve yabancı pop, rock, blues parçaları çalarlar.

Onlar bunu yaparlar. Bunu yıllardır …

B u  a r a l a r;

* Sabahın köründe “spora gidiyorum” enerjisi ile uyanmak; bir gün squash,  bir gün tenis,

* Kırmızı kahve makinasından çıkan kahvenin yanına her hafta değişik bir çeşit pişirdiğim keklerden 1 dilim,

* Mis gibi Rebul Mandarin kolonyası,

* Ardı ardına bitirdiğim kitaplar,

* İçmeyi azalttığım sigara,

* Haftada 2 güne düşürdüğüm alkol tüketimim,

* İçinde yok yok, tüm yeşil sebzelerden koyarak pişirdiğim kış çorbası,

* Gülen gözlü, güleç yüzlü bir adam,

* Penceresinde 2′li 3′lü gruplar halinde kediler uyuklayan sıcacık bir ev,

* Digitürk 438 numaralı Smooth Jazz kanalı

B e n i …

Ankara’dan taşınmadan bir süre önce bir etkinliğe davet edilmiştim. Sevgili arkadaşlarım ve blog yazarları Selim ve Banu ile birlikte bu etkinliğe birlikte icabet etmiştik. Teppanyaki Alaturka bizi, Ankara’da blog yazan bir grubu sırayla mekanını, yemeklerini açılıştan önce tanıtmak için davet ettiğinde Ocak ayı başlarında kapılarını resmen Ankaralılara açacağını söylemişti (Bu “sosyal medya” kullanımını içeren girişim, benim 6 yıllık blog hayatımda Ankara’da gördüğüm bir ilktir bu arada). Geçtiğimiz günlerde twitterdaki cıvıldaşmalara bakarak bu açılışın gerçekleştiğini ve insanların birer ikişer mekanla ve tattıklarıyla ilgili görüşlerini paylaşmakta olduğunu gördüm.

Teppanyaki kelimesini, Japonların “Ocak Başı” olarak nitelendirebiliriz sanıyorum ki. Sıcaklığı 250 dereceye kadar çıkan ocaklarda, …

Her yıl bitiminde 365 günün ardından yaşananları bize kattıklarıyla, götürdükleriyle değerlendirir, yeni gelen 365 gün için dileklerde bulunur; listeler yaparız “yapılacaklar, gidilecekler, öğrenilecekler” diyerekten..  Bir nevi “umarız” yılın başında ve sonrasında geçen 12 ayın ardından “ne bulduğumuza” bakarız. Buna da (yıl sonu) muhasebesi, hesabı, değerlendirmesi vs. gibi etiketler yapıştırırız.

Kişisel fikrim bu “yıl sonu” vs.lerinin yapılması gerekliliğinden yanadır. Zira bu değerlendirmeler ışığında mevcut durumu değerlendirip, güçlü ve zayıf yanları ortaya koyduktan; karşılaşabileceğimiz fırsatlar ve tehditleri de göz önünde bulundurarak hayatımızın önümüzdeki bir yılı için amaçlar belirler, hedefler koyarız. Ki biz buna iş hayatında “Stratejik Plan” yapmak deriz. Ki ben 10 …

Merhaba

Özledim JTB’yi, hem de çok. Bu kadar uzun ara vermek pek hoş olmuyor. Hem sizler ziyaret alışkanlığınızı kaybediyorsunuz, ya da her baktığınızda aynı şeyi görüyor olmak can sıkıyor; hem de ben nereden başlayıp, ne yazacağımı bilemiyorum falan.

Artık “JourneyToBlue” İstanbul’dan yayın yapıyor olacak bildiğiniz gibi. 17 yaşında bıraktığım şehre neredeyse 20 yıl sonra tekrar dönmüş bulunuyorum.

O zamanlar çocuktum daha, genç kızdım sonra, ailemle yaşıyor, okuyordum.

Şimdi kocaman bir kadınım, evliyim ve kocamla birlikte yaşıyorum.

Bakalım 20 yılın ardından tekrar buluştuğum bu şehirle ben neler yapacağız, nasıl geçineceğiz, neleri, nereleri keşfe çıkacağız birlikte..

..

Ankara’dan İstanbul’a taşınma serüveni çok …

Brüksel’e yıllar yıllar önce, üniversiteden mezun olduktan sonra gitmiştim. Teyzem beni bağrına bastı, 3-4 ay bir okula gittim “Alliance Française” diye haftanın 3 yarım günü. Kalan tüm zamanlarımı da kah gezerek, kah teyzemin dükkanında takılarak, kah sinemaya giderek; daha çok da yiyerek geçirmiştim! Evet, giderken 62 kilo olan ben döndüğümde 68 kilodaydım! Hayatımda bir daha hiç o kadar kilo almadım. Yaş aldıkça kilolarımı bıraktım, tanrıma şükürler olsun ki:) 

Belçika’da -tatlı düşkünlüğüm sonucu- waffle ile tanışmış ve hemem hemen her gün yemiştim. Kremalı, çikolata soslu ve meyve süslü olanlarını değil de ben hep sadesini tercih etmiştim. (Allahtan diyoruz, bir de bunları …

Paris’te evlendik diye biz, o günün akşamı güzel bir düğün yemeği yedik sevgilimin kuzeni ve onun eşi ile. Restonun adını da kartını da almamışım! (Aferin bana!) O geceki heyecandan olabilir. Otelimiz St. Germain bölgesindeydi. Yemek yediğimiz resto ise St. Michel ile St. Germain’in kesistiği bölgenin yakınlarında. O akşama özel soğan çorbası, fondü ve ördek denemelerimiz oldu.

Şunu söyleyebilirim: Hepsi de inanılmaz lezizdi.

Bir de hiç hayatımda denemediğim kaz ciğerini (Foie gras) denedim. Ben sandım ki kendisinden nefret edeceğim. Hayır, hiç de öyle olmadı! Kaz ciğeri seviyorum ben artık, böyle biline:)

Paris’te toplam 3 gece geçirdik. Bu 3 gece boyunca bol …

Evlendim 20 Ekim’de, yurdumun dışında!

Ankara’da partiledik 19 Kasım’da..

37 oldum resmen, 21 Kasım’da..

Kutlamalardan geçilmiyor hayatım bu ara. Dostlar çevremde, yakınımda. Dostlar telefonda. Twitter’da, Facebook’ta; Sosyal Medya’da.

Biliyorum,

“Çok oldun sen de artık” diyorsunuz.

“2 aydır yetti evliliğin, kutlaman, partin” diyorsunuz.

Çok mutluyum ben. Yüreğim sığmıyor içime, taşacak gibi mütemadiyen.

Yeni bir yaş aldım 40′a doğru. Kaldı 3 yıl!

Gittikçe yukarı doğru giden ivmesi ile hayatımı bu yaşımda da canlı, heyecanlı, kahkahalı, sevgi dolu, sağlıklı kılmayı planlıyorum.

Kalıcı izler bırakmak için hayata, bu yaşım milat olsun diye dua ediyorum.

Yine hiç gözyaşı olmayacak, biliyorum.

Kalbim sadece mutluluktan, başarıdan, keyiften …

*Yurt dışında bir konsoloslukta evlenmek isteyenler için, benim arayıp da bulamadığım bilgileri vermesi ve kamuya faydalı olması açısından böyle bir yazı yazmaya karar verdim.*

Bu işe karar verdikten sonraki aşama, ülkeye karar vermek sanıyorum ki. Bizim Kasım sonunda aylar öncesinden planlanmış, biletleri alınmış İngiltere seyahatimiz olduğu için, acaba Londra’da mı bu işi yapsak dediğimiz de doğrudur başta. Fakat öğrendik ki, her ülke başkonsolsoluğunda evlenebilmek mümkün değil. Londra da bunlardan biri. İşte o zaman ibre Paris’e döndü ve nasıl bir yol izlememiz gerektiği konusuna ilişkin olarak da Paris Başkonsolsoluğu ile bağlantıya geçmemiz gerekti (Kesin olarak bildiğim Paris, Milano ve Roma Başkonsolsolukları’nda evlilik …